Δικηγορικό και Συμβολαιογραφικό Γραφείο με ειδίκευση στο ποινικό, αστικό και εμπορικό δίκαιο, δίκαιο συμβάσεων, επενδύσεων, εταιρικού και φορολογικού σχεδιασμού κι ευαισθησίες σε εθνικά και κοινωνικά ζητήματα. Εξειδικευμένα Τμήματα Ποινικής Υπεράσπισης, Αποζημιώσεων κι Αστικής Ευθύνης, Συμβάσεων, Εμπραγμάτου, Οικογενειακού, Εργατικού κι Εμπορικού δικαίου σε εθνικό και διεθνές περιβάλλον. Τμήμα διαπραγματεύσεων, μεσολάβησης κι εξώδικης επίλυσης διαφορών με εφαρμογή των αρχών της ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑΣ
Σάββατο 31 Μαΐου 2014
Παρασκευή 30 Μαΐου 2014
Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΑΠΟΧΕΤΕΥΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΗ ΛΥΣΗ «ΨΥΤΤΑΛΕΙΑ»
ΔΗΛΩΣΗ του Χ. ΠΟΘΟΥΛΑΚΗ
Εκπροσώπου του ΟΠΑΣ
(Μια ακόμα απάντησή μας σε φίλους της Ραφήνας)
Στην υπόθεση C-167/14 η Ευρ. Επιτροπή, στην ουσία δικάζει τις Ελληνικές Κυβερνήσεις και τα συγκεκριμένα αρμόδια στελέχη (πολιτικά και υπηρεσιακά) του πρώην ΥΠΕΧΩΔΕ - νυν ΥΠΕΚΑ, της ΕΥΔΑΠ, κλπ, που με αποκλειστικές ευθύνες, ολιγωρίες και εκκρεμότητές τους
έως και σήμερα, δεν μπόρεσε να γίνει η κατά νόμο σχεδίαση, ωρίμανση και κατασκευή των έργων αποχέτευσης των πόλεών μας (Από το 2000, οι αρμόδιοι κρατικοί λειτουργοί, εάν εφάρμοζαν το νόμο περί έργων επεξεργασίας λυμάτων, σε 33,5 μήνες θα είχαμε ωρίμανση των 4 σταδίων και συνολικά σε 66 περίπου μήνες θα είχε παραδοθεί το έργο – 5ο Στάδιο ολοκλήρωσης).
Σήμερα, με βάση τα έγγραφα και τις αποφάσεις του ΥΠΕΚΑ και του Υπ. Υποδομών Αν. Αντ. Μεταφορών & Δικτύων (βλ. την από 7.2.2014 απάντηση του ΟΠΑΣ στον Περιφερειάρχη Αττικής, κ. Ι. Σγουρό και την από 28.11.2013 μηνυτήρια αναφορά μας, αμφότερες αναρτημένες στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις: spata-artemida.blogspot.gr, anatakti.gr, spata-artemida.blogspot.gr, newspata-artemida.blogspot.gr, αποδεικνύεται ότι το αρμόδιο κράτος προφανώς δεν έχει ανταποκριθεί ούτε στις διαδικασίες του νόμου, ούτε στις απαιτήσεις της απόφασης του ΣτΕ (αριθ. 3743/2008), ούτε στις απαιτήσεις της Γνωμοδότησης του ΣτΕ (206/2013), οπότε η από αυτό (και μέσω της ΕΥΔΑΠ ΑΕ) προτεινόμενη ως «λύση» [ΚΕΛ Πλατύ Χωράφι] δεν μπορεί πλέον να πραγματοποιηθεί, με αποτέλεσμα αποκλειστικά υπεύθυνοι στο αστικό μέρος (βλάβη του δημοσίου από τα πρόστιμα της Ε.Ε), όσο και στο ποινικό μέρος (παράβαση καθήκοντος εκ παραλείψεως οφειλόμενων ενεργειών από το 2000 έως σήμερα), κατόπιν και της μηνυτήριας αναφοράς του ΟΠΑΣ (ολοκληρώθηκε ήδη η προκαταρκτική εξέταση), προφανώς θα πρέπει να είναι οι έχοντες την αρμοδιότητα βάσει ΦΕΚ (όπως αναζητά ο κ. Εισαγγελέας) και σε καμία περίπτωση οι έως και σήμερα αναρμόδιοι Δήμοι μας, όπως αβάσιμα και εκβιαστικά αναφέρει στα έγγραφά του το ΥΠΕΚΑ.
Ο νυν – απερχόμενος Δήμαρχος Ραφήνας – Πικερμίου, κ. Γ. Χριστόπουλος, με το υπ’ αριθ. πρωτ: 12273/16.12.2013
έως και σήμερα, δεν μπόρεσε να γίνει η κατά νόμο σχεδίαση, ωρίμανση και κατασκευή των έργων αποχέτευσης των πόλεών μας (Από το 2000, οι αρμόδιοι κρατικοί λειτουργοί, εάν εφάρμοζαν το νόμο περί έργων επεξεργασίας λυμάτων, σε 33,5 μήνες θα είχαμε ωρίμανση των 4 σταδίων και συνολικά σε 66 περίπου μήνες θα είχε παραδοθεί το έργο – 5ο Στάδιο ολοκλήρωσης).
Σήμερα, με βάση τα έγγραφα και τις αποφάσεις του ΥΠΕΚΑ και του Υπ. Υποδομών Αν. Αντ. Μεταφορών & Δικτύων (βλ. την από 7.2.2014 απάντηση του ΟΠΑΣ στον Περιφερειάρχη Αττικής, κ. Ι. Σγουρό και την από 28.11.2013 μηνυτήρια αναφορά μας, αμφότερες αναρτημένες στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις: spata-artemida.blogspot.gr, anatakti.gr, spata-artemida.blogspot.gr, newspata-artemida.blogspot.gr, αποδεικνύεται ότι το αρμόδιο κράτος προφανώς δεν έχει ανταποκριθεί ούτε στις διαδικασίες του νόμου, ούτε στις απαιτήσεις της απόφασης του ΣτΕ (αριθ. 3743/2008), ούτε στις απαιτήσεις της Γνωμοδότησης του ΣτΕ (206/2013), οπότε η από αυτό (και μέσω της ΕΥΔΑΠ ΑΕ) προτεινόμενη ως «λύση» [ΚΕΛ Πλατύ Χωράφι] δεν μπορεί πλέον να πραγματοποιηθεί, με αποτέλεσμα αποκλειστικά υπεύθυνοι στο αστικό μέρος (βλάβη του δημοσίου από τα πρόστιμα της Ε.Ε), όσο και στο ποινικό μέρος (παράβαση καθήκοντος εκ παραλείψεως οφειλόμενων ενεργειών από το 2000 έως σήμερα), κατόπιν και της μηνυτήριας αναφοράς του ΟΠΑΣ (ολοκληρώθηκε ήδη η προκαταρκτική εξέταση), προφανώς θα πρέπει να είναι οι έχοντες την αρμοδιότητα βάσει ΦΕΚ (όπως αναζητά ο κ. Εισαγγελέας) και σε καμία περίπτωση οι έως και σήμερα αναρμόδιοι Δήμοι μας, όπως αβάσιμα και εκβιαστικά αναφέρει στα έγγραφά του το ΥΠΕΚΑ.
Ο νυν – απερχόμενος Δήμαρχος Ραφήνας – Πικερμίου, κ. Γ. Χριστόπουλος, με το υπ’ αριθ. πρωτ: 12273/16.12.2013
Πέμπτη 29 Μαΐου 2014
ΑΡΧΙΣΕ Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΚΑΘ' ΟΜΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ, ΑΠΟΚΕΦΑΛΙΣΤΗ ΤΩΝ ΕΠΙΣΚΟΠΩΝ
Δημοσιεύθηκε από spitha80 στο Μαΐου 28, 2014
Τετάρτη 28 Μαΐου 2014
ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟ ΤΟ ΑΥΤΟΦΩΡΟ ΓΙΑ ΧΡΕΗ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 5.000 ΕΥΡΩ
του Παναγιώτη Στάθη
«Βόμβα» στα θεμέλια του νόμου 3493/ 2011 που επέβαλλε αυτόφωρη σύλληψη και άμεση παραπομπή στη δικαιοσύνη πολίτη που οφείλει πάνω από 5.000 ευρώ στο Δημόσιο, με βάσειτον οποίο οδηγήθηκαν στο Αυτόφωρο με χειροπέδες χιλιάδες μικροί και μεγάλοι επιχειρηματίες σε όλη τη χώρα, βάζει απόφαση του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Κατερίνης.
Το δικαστήριο έκρινε ότι ο νόμος αυτός που ψηφίστηκε επί υπουργίας Γιώργου Παπακωνσταντίνου, είναι αντισυνταγματικός καθώς παραβιάζει το τεκμήριο αθωότητας και την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Η απόφαση κρίνεται ιδιαίτερα σημαντική, παρά το γεγονός ότι εκδίδεται από δικαστήριο χαμηλότερης βαθμίδας, καθώς είναι η πρώτη φορά που αμφισβητείται δικαστικά η συνταγματικότητα ενός νόμου ο οποίος δέχτηκε πολλά πυρά για τη στόχευση και την αποτελεσματικότητά του. Η αξία της βέβαια θα αυξηθεί αν επικυρωθεί και από ανώτερης βαθμίδας δικαστήριο, αν δηλαδή η υπόθεση φτάσει στο Εφετείο. Η απόφαση του δικαστηρίου βέβαια έρχεται σε εφαρμογή σχετικής εγκυκλίου του αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου Νίκου Παντελή, που είχε παραπέμψει τη συνταγματικότητα ή μη του νόμου, στις κρίσεις των δικαστηρίων, σημειώνοντας ότι ο ίδιος συμφωνεί με την αυτόφωρη διαδικασία μόνο για περιπτώσεις «ακραίας και προκλητικής φοροδιαφυγής για τις οποίες δεν μπορεί εκ προοιμίου να αποκλειστεί».
Αντισυνταγματικός
Το σκεπτικό της απόφασης (196/2014) που αποκαλύπτει το Capital.gr, αναφέρει ξεκάθαρα πως η εισπρακτική ανάγκη του δημοσίου ενόψει της κρίσης δεν δικαιολογεί τον περιορισμό της προσωπικής ασφάλειας και της παροχής δικαστικής προστασίας του πολίτη: «Με την πρωτοβουλία του δηλαδή αυτή ο νομοθέτης επέκτεινε την έννοια του αυτοφώρου για το συγκεκριμένο αδίκημα, χωρίς ωστόσο να συντρέχουν οι προϋποθέσεις που δικαιολογούν την απόδοση του χαρακτηρισμού αυτού, καθώς από τη μία καταλύεται πλέον το στοιχείο της εγγύτητας μεταξύ του χρονικού σημείου της τέλεσης της πράξης και του χρόνου εκδίκασης αυτής και από την άλλη δεν υφίσταται το στοιχείο της ευχερούς και ταχείας συλλογής του σχετικού αποδεικτικού υλικού. Ενόψει των ανωτέρω δύναται με ασφάλεια να εξαχθεί το συμπέρασμα ότι με την εν λόγω διάταξη ο νομοθέτης επιχειρεί να κάμψει την προστασία που παρέχεται στους πολίτες από τις διατάξεις των άρθρων 5 παρ. 1, 6 παρ. 3 και 20 παρ. 1 του Συντάγματος σε συνδυασμό με εκείνη του άρθρου 6 παρ. 1, 2 και 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, προκειμένου να ενισχύσει την εισπρακτική ικανότητα του Δημοσίου, επισείοντας σε βάρος των οφειλετών του την απειλή της άμεσης σύλληψής τους και της υπαγωγής τους σε έκτακτου χαρακτήρα ποινική διαδικασία, στην οποία όπως προαναφέρθηκε πλήττονται τα υπερασπιστικά δικαιώματα του κατηγορουμένου. Ωστόσο, η εξυπηρέτηση των εισπρακτικών αναγκών του Δημοσίου σε καμία περίπτωση δεν δικαιολογεί ενόψει της ρύθμισης του άρθρου 25 παρ. 1 του Συντάγματος τον επιχειρούμενο περιορισμό στην προσωπική ασφάλεια και στην παροχή δικαστικής προστασίας, δύναται δε να εξυπηρετηθεί χωρίς την περιστολή των παραπάνω δικαιωμάτων με την λήψη των κατάλληλων διοικητικού χαρακτήρα μέτρων».
Το σκεπτικό του δικαστηρίου αναφέρεται σε τρία ακόμα βασικά σημεία:
1. Με βάση όσα εκτίθενται ανωτέρω προκύπτει ότι στο πλαίσιο της προστασίας της προσωπικής ασφάλειας του ατόμου και του σεβασμού του τεκμηρίου αθωότητας του κατηγορουμένου, ο νομοθέτης πρέπει να επιδεικνύει ιδιαίτερη φειδώ ως προς τον καθορισμό της έννοιας του αυτόφωρου εγκλήματος, ώστε σε αυτή να περιλαμβάνονται μόνον οι περιπτώσεις εκείνες των αξιόποινων πράξεων, οι οποίες λόγω της κατάληψης του δράστη τους κατά τη διάρκεια της διάπραξής τους ή εντός σύντομου χρονικού διαστήματος μετά από αυτήν δύνανται με ευχέρεια να αποδοθούν στον τελευταίο. Αντίθετα, οποιαδήποτε νομοθετική απόπειρα διεύρυνσης της έννοιας του αυτόφωρου εγκλήματος, με σκοπό να καταστεί δυνατή η χωρίς τις εγγυήσεις της δικαστικής εξουσίας σύλληψη του φερόμενου ως δράστη του, συνιστά ευθεία παράβαση των διατάξεων των άρθρων 5 παρ. 3, 6 παρ. 1 και 25 παρ. 1 του Συντάγματος, προσβάλλει δε παράλληλα και το τεκμήριο αθωότητας, το οποίο κατοχυρώνεται από την υπερνομοθετικής ισχύος διάταξη του άρθρου 6 παρ. 2 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.
2. Επομένως, η υπερβολική από μέρους του νομοθέτη διεύρυνση της έννοιας του αυτόφωρου εγκλήματος και σε περιπτώσεις εγκλημάτων, για τα οποία δεν συντρέχουν οι ουσιαστικές προϋποθέσεις που εξασφαλίζουν τη δυνατότητα γρήγορης και αποτελεσματικής συλλογής του αναγκαίου αποδεικτικού υλικού, με βάση την οποία διευρύνεται η εφαρμογή της αυτόφωρης διαδικασίας και ουσιαστικά φαλκιδεύονται τα δικαιώματα του κατηγορουμένου, χωρίς να συντρέχει νόμιμος λόγος που να δικαιολογεί έναν τέτοιου είδους περιορισμό, συνιστά παραβίαση των διατάξεων των άρθρων 20 παρ. 1 και 25 παρ. 1 του Συντάγματος, όπως επίσης και της υπερνομοθετικής ισχύος διάταξης του άρθρου 6 παρ. 1 και 3 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου.
3. Με τη διάταξη αυτή το παραπάνω τυποποιούμενο έγκλημα χαρακτηρίζεται από τον ίδιο το νομοθέτη ως διαρκές, ενώ από τη νομοτυπική μορφή του, όπως τα στοιχεία αυτής αναλυτικά εκτίθενται ανωτέρω, προκύπτει ότι πρόκειται για στιγμιαίο έγκλημα.
Μάλιστα, η διάταξη αυτή περικλείει σχήμα οξύμωρο, δεδομένου ότι αφενός γίνεται δεκτός ως χρόνος τέλεσης του εγκλήματος το χρονικό σημείο της παρέλευσης των τεσσάρων (4) μηνών από την βεβαίωση του χρέους, προς το οποίο συνδέεται η κατά τη διάταξη του άρθρου 112 ΠΚ έναρξη του χρόνου της παραγραφής του, ενώ αφετέρου ορίζεται κατά τρόπο αυθαίρετο νομοτυπική μορφή του εγκλήματος ότι ο χρόνος τέλεσης αυτού εκτείνεται μέχρι την παρέλευση χρονικού διαστήματος ίσου προς το ένα τρίτο του χρόνου παραγραφής του, δηλαδή για χρονικό διάστημα είκοσι (20) μηνών.
Αναβολή
Η υπόθεση αφορά ιδιοκτήτη πολυκαταστήματος ειδών ένδυσης και υπόδησης από την Κατερίνη, ο οποίος βρέθηκε σιδηροδέσμιος στην Ασφάλεια να του παίρνουν δακτυλικά αποτυπώματα, επειδή δεν πλήρωσε την εφορία, λόγω κρίσης. Έτσι μετά από τον αυτοτελή ισχυρισμό του συνηγόρου του, το δικαστήριο έκανε δεκτό το αίτημα του και ανέβαλλε σε ρητή δικάσιμο τη δίκη.
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΙ ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ
Οι Πανελλαδικές εξετάσεις ξεκινούν σήμερα, με χιλιάδες νέων να παίρνουν θέση στην απαιτητική εκπαιδευτική κονίστρα, το αποτέλεσμα των οποίων θα επηρεάσει καθοριστικά το επαγγελματικό τους μέλλον.
Με διάθεση να συμβάλλω στην αναζήτηση των νέων και τις ανησυχίες των γονέων, παραθέτω την ομιλία μου (με τίτλο ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΙ ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ) στην πολύ ενδιαφέρουσα ημερίδα, που οργάνωσε ο φίλος μου, πλωτάρχης Π.Ν. Κωνσταντίνος Μάλλιαρης στο Ναυτικό Όμιλο Ελλάδος, στον Πειραιά, σε συνεργασία με την Ελληνογαλλική Σχολή «Jeanne D' Arc», στις 17 Μαΐου 2014, με θέμα:Η Επίδραση των Αντιλήψεων των Γονέων εις την Επιλογή Επαγγέλματος των Νέων».
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΙ ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ
Ας ξεκινήσουμε με ένα ερώτημα: Τι κάνει την ανθρώπινη ανταλλαγή ιδεών και βιωμάτων τόσο αναγκαία για την ανέλιξη του ανθρώπου; Αποτελεί η ανταλλαγή αυτή μια κοινωνική σύμβαση ή μια αναγκαιότητα;
Ζούμε σ' ένα κόσμο δυισμού, σχετικότητας κι ανθρώπινης υποκειμενικότητας. Η αντικειμενική ΑΛΗΘΕΙΑ διαχέεται στον κόσμο και βιώνεται από καθένα μας μερικά. Λόγω της διαφορετικότητάς μας ο καθένας , αντιπροσωπεύει, έλκει κι απορροφά το μέρος εκείνο της Αλήθειας, που προσεγγίζει και ταιριάζει στην ιδιαίτερη προσωπικότητά του.
Λόγω αυτής της πολλαπλότητας , της φύσης του πολυδιασπασμένου κόσμου, η βίωση μεγαλύτερου μέρους του ΟΛΟΥ, του ΕΝΟΣ, απαιτεί συλλογικότητα, όπου καθένας θα συνεισφέρει το δικό του κομμάτι αλήθειας στο παζλ της ανθρωπότητας.
Η διερεύνηση σε βάθος του θέματος της ημερίδας προϋποθέτει να τεθούν κι απαντηθούν 3 ερωτήματα.
Α. Ποιο είναι το παιδί - υποκείμενο της εκπαίδευσης, η φύση του, ο βαθμός ωριμότητας και συνειδητοποίησής του κι ο σκοπός του τέλος στον κόσμο, ως έμβιο ΟΝ:
Η προσωπικότητα:
Το παιδί είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ, σε πρώιμο στάδιο της εξέλιξής του.
Αυτό σημαίνει ότι δεν έχει αναπτύξει, συνειδητοποιήσει κι αποκαλύψει σε ικανοποιητικό βαθμό τις έμφυτες ικανότητές του, αυτές που χαρακτηρίζουν το συγκεκριμένο άτομο ως ΠΡΟΣΩΠΟ, στοιχείο που οι θρησκείες και παραδόσεις προσεγγίζουν με διαφορετικά ονόματα, από τα οποία αυτό που με εκφράζει καλλίτερα είναι ο όρος ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ, το ΠΡΟΣΩΠΟ κατά την ορθόδοξη θεολογία ή η Συνείδηση.
Ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο με μία θεία κληρονομιά, την οποία μπορούμε να περιγράψουμε ως ψυχή, καρδιά, συνείδηση, προσωπικότητα, ανάλογα με τη γωνία προσέγγισης, το αθάνατο κομμάτι του Είναι του, αυτό το τμήμα της ύπαρξης, που προερχόμενο από το ΤΕΛΕΙΟ είναι έμπλεο τελειότητας, αρετής, αλήθειας κι αγαθού.
Για τους αγνωστικιστές είναι το εσώτερο εκείνο στοιχείο της Ύπαρξής του, που τον καθιστά ικανό να αποκτήσει συνείδηση κι έλεγχο του Εαυτού, προς επιτέλεση του σκοπού της ύπαρξής του.
Το θείο αυτό αποτύπωμα υπάρχει, ζωογονεί τον καθένα μας, αποτελεί το αίτιο της διαφορετικότητας εκάστου μέσα στο πολυδιασπασμένο κόσμο της ύλης, αλλά και της ομοιότητάς μας μακροσκοπικά ως διαφοροποιημένων μονάδων, με παρόμοια όμως βασική λειτουργία κι ευρύτερο σκοπό.
Τη διαφορετικότητα την καταλαβαίνουμε εύκολα πρακτικά βλέποντας τους πολύ διαφορετικούς τρόπους εκδήλωσης ακόμη και των βρεφών.
Το θείο αυτό αποτύπωμα ή η κληρονομιά ικανοτήτων, ανάλογα με την οπτική, υπάρχει μέσα μας όχι για να παραμείνει εκεί, αλλά για να εκδηλωθεί στον κόσμο με τη δράση του ατόμου στη ζωή, μέσα από την οποία ο καθένας από εμάς, αφήνει το δικό του αποτύπωμα στον κόσμο, εξασφαλίζοντας είτε την αιωνιότητα, εντασσόμενος σε μία γραμμή αλληλοδιάδοχων θετικών ενεργειακών βημάτων είτε τη λήθη, όταν αυτή η πολύτιμη προσωπικότητα δεν κατορθώθηκε να αποκαλυφθεί έμπρακτα και να εμπλουτίσει τον Κόσμο με το Φως και το Κάλλος της. Τούτη δε η προσπάθεια αποκάλυψης της προσωπικότητας, δεν αποτελεί δικαίωμα αλλά καθήκον, σύμφωνα με την αρχή της Αμοιβαιότητας. Καθήκον να εκδηλώσουμε το δικό μας μοναδικό ατομικό κομμάτι Σοφίας κι Αρετής, που αποτυπώθηκε στη δική μας Προσωπικότητα, εμπλουτίζοντας μ' αυτό τον συλλογικό αγώνα της Ανθρωπότητας για Συνείδηση κι Ευημερία.
Το παιδί:
Ως παιδί νοούμε τον άνθρωπο στα πρώτα έτη της ιστορικής εξέλιξής του, από τη γέννησή του και για το πρώτα χρόνια της ζωής του, κυρίως με βάση το κριτήριο της σωματικής και νοητικής του ανάπτυξης, εντός των οποίων ολοκληρώνει τη σωματική του διάπλαση κι ανακτά σε ένα ελάχιστο βαθμό τον έλεγχο - τη συνείδηση του ατομικού του οπλοστασίου, που ονομάσαμε ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ, σε όποιο βαθμό αυτό γίνεται εφικτό.
Καταλαβαίνουμε όλοι ότι η ανάκτηση αυτή, η συνειδητοποίηση του Εαυτού κι η αποκάλυψη και δράση στον κόσμο, σύμφωνα με αυτή τη συνείδηση, είναι συνάρτηση δύο βασικών παραγόντων:
Α. Την προσπάθειας, που καταβάλει το κάθε άτομο.
Β. Της καταλυτικής επίδρασης του περιβάλλοντος και των αντιστάσεων κι εμποδίων, που ορθώνει, ιδίως στο πρώιμο παιδικό στάδιο εξέλιξης, όπου το περιβάλλον είναι αυτό που μπορεί και πρέπει να ετεροφωτίσει τον κρυμμένο αυτό θησαυρό του παιδιού, να το παρακινήσει να τον ανακαλύψει, με την εμπιστοσύνη ότι αυτό είναι τοσημαντικότερο αγαθό, που μπορεί ποτέ να αποκτήσει στη ζωή του,δημιουργώντας δηλαδή τις προϋποθέσεις εκείνες που θα βοηθήσουν το παιδί να καταστεί στον κατάλληλο χρόνο Αυτόφωτη Προσωπικότητα.
Στο σημείο αυτό θα μου επιτρέψετε μία διαφοροποίηση της προσέγγισης του όρου ΠΑΙΔΙ, σύμφωνα με τη δική μου αντίληψη.
Εντός του βασικού αυτού πλαισίου περιγραφής του ανθρώπου, η ανάπτυξη του ατόμου αποτελεί μία διαδικασία, που επιτελείται καθοριστικά μεν στα πρώιμα χρόνια, αλλά συνεχίζεται μέχρι τον θάνατό του.
Υπό την έννοια αυτή της διαρκούς εξέλιξης και δυναμικής αποκάλυψης ή αντίστροφα - ανάλογα με τις ορθές ή εσφαλμένες επιλογές - συσκότισης της Προσωπικότητας, Παιδί, υπό την έννοια της μη συνειδητοποίησης ενός ελάχιστου επιπέδου της Προσωπικότητάς του , είναι κι ο σωματικά ενήλικος, αλλά ψυχικά, νοητικά, αλλά κυρίως ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΑ ανώριμος ενήλικος άνθρωπος.
Η θεωρία του αποκαλούμενου ψυχολόγου της ελπίδας Erik Erikson για τη ψυχοκοινωνική ανάπτυξη περιγράφει το πώς ο άνθρωπος αποκαλύπτει την προσωπικότητά του, εξελισσόμενος και σε διαρκή αλληλεπίδραση με το περιβάλλον του κι ιδίως τις ευρύτερες συλλογικότητες, καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Είναι τεράστια η σημασία του περιβάλλοντος στη διαμόρφωση του ανθρώπου, που αναδεικνύει το ρόλο όλων, αλλά και τη συνυπευθυνότητά μας στη διαμόρφωση των κατάλληλων συνθηκών, όχι μόνο για την αποκάλυψη των θετικών ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΩΝ του εαυτού μας ή των οικείων μας , αλλά και των λοιπών συνανθρώπων μας, που επηρεάζουμε άμεσα ή έμμεσα.
Η τεράστια σημασία δηλαδή της ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑΣ στις ανθρώπινες σχέσεις, εκεί όπου εντάσσονται όλες οι σχέσης συλλογικότητας, η οικογένεια, οι οργανώσεις, τα κράτη κι οι θεσμοί τους, ο βασικότερος των οποίων είναι η ΠΑΙΔΕΙΑ.
Β. Τι σημαίνει «επάγγελμα»:
Η καταπληκτική Ελληνική γλώσσα, ως μοναδική πρωτογενής νοηματική γλώσσα του κόσμου, όπου οι σύνθετες λέξεις της αποδίδουν με μοναδική ακρίβεια το εσώτερο νόημα των λέξεών της, μας βοηθά να αποκαλύψουμε τον κρυμμένο κι εδώ θησαυρό.
Ως επάγγελμα οι αρχαίοι μας πρόγονοι δεν εννοούσαν τη βιοποριστική εργασία.
Επάγγελμα = επί- άγγελμα
Το επάγγελμα πριν από μέσο βιοπορισμού, αποτελεί μία υπόσχεση, ένα άγγελμα, δηλαδή ένα μήνυμα του ατόμου, αλλά προς ποιόν; Προς την κοινωνία εντός της οποίας γεννήθηκε ως το προκύπτον 3ο μέλος, εκ του ζεύγους των γεννητόρων του.
Ένα άγγελμα, ένα μήνυμα όμωςΕΠΙ, δηλαδή με σκοπό και ποιόν σκοπό;
Αυτόν της λειτουργίας του ΑΤΟΜΟΥ, του ΠΡΟΣΩΠΟΥ, που θα προάγει την αρμονική λειτουργία του εντός της κοινωνίας, την κάλυψη των αναγκών του ιδίου αλλά και του συνόλου και την προώθηση και των δύο προς επιτέλεση του σκοπού ύπαρξής τους.
Το άτομο, εκεί μπορεί να είναι αποτελεσματικότερο, όπου βρίσκει έδαφος να εκδηλώσει στο μέγιστο βαθμό την προσωπικότητά του, απαλλαγμένη από τις επικαθήσεις και τα προσκόμματα του περιβάλλοντος.
Ο Πλάτωνας κι ουσιαστικά ο Σωκράτης το αναπτύσσει στην Πολιτεία του, κατά τη διάκριση των φύσεων των πολιτών, ανάλογα όχι με την καταγωγή τους, αλλά με τα χαρίσματά τους, στις 3 τάξεις των δημιουργών, επίκουρων - φυλάκων και αρχόντων - φιλοσόφων.
Αν δεχθούμε την αξιωματική παραδοχή ότι έκαστος διαθέτει μία δομημένη προσωπικότητα, μοναδική κι ανεπανάληπτη, τότε το ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ αυτής είναι το μέσο βιοπορισμού, δια του οποίου το άτομο μεταφέρει στην κοινωνία και το ιδιαίτερο μήνυμα της μοναδικής του προσωπικότητας,ένα μήνυμα, το οποίο όσο αποκαλύπτεται το αγαθό πρόσωπο της προσωπικότητας, μεταφέρει δονήσεις χαράς, αρετής, ενότητας και αληθούς νοήματος στις ζωές των ανθρώπων.
Γ. Ποια η σχέση γονέων - παιδιών και πώς όλα τα ανωτέρω συνδέονται με την ιδέα της ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑΣ;
Η «ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ» αποτελεί μία σύλληψη, μία ιδέα πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης, η οποία στηρίζει τις αρχές της, στις αναλογίες που προσφέρει η λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού, όπου κάθε κύτταρο κι όργανο αυτού, καλείται να «συνειδητοποιηθεί», ήτοι να επιτελέσει τον ατομικό σκοπό του, εντασσόμενο μέσα στο σύνολο και συνεργαζόμενο αρμονικά, για την επίτευξη του ευρύτερου σκοπού.
Υπό αυτή την έννοια οι άνθρωποι αποτελούν κατ' αναλογία τα κύτταρα του οργανισμού, συνδεόμενα μεταξύ τους για τη δημιουργία συλλογικοτήτων, τοπικές κοινωνίες, ενώσεις, πολιτείες, έθνη, φυλές, την ανθρωπότητα, κατ' αναλογία των οργάνων του σώματος.
Κάθε ενότητα κι ένα διαφορετικό επίπεδο συλλογικότητας και συνείδησης.
Στην ιδανική κοινωνία δεν νοείται να συγκρούονται άνθρωποι ή συλλογικότητες μεταξύ τους. Αν αυτό συμβαίνει, συμβαίνει κατ' ανάγκη λόγω της δράσης διαλυτικών παραγόντων, μορφών κοινωνικής ασθένειας, που πηγάζουν κυρίως από την Σωκρατική ασυνειδησία - ουδείς εκών κακός.
Η ασυνειδησία ατόμων / κυττάρων και συλλογικοτήτων / οργάνων καθορίζει και το βαθμό εντροπίας εντός του συστήματος, που ονομάζεται άνθρωπος , κοινωνία κλπ , εντός της οποίας αναπτύσσεται η προσωπικότητα, μέρος της οποίας κι αποτελεί.
Υπό αυτήν την έννοια οι δύο γονείς, φορείς της δυαδικότητας, που οδηγεί και γεννά την Ενότητα του ζεύγους, γεννώντας τέκνα, διευρύνουν την πολλαπλότητα, δημιουργώντας συνθήκες μεγαλύτερης ενότητας/συλλογικότητας, υπό την έννοια της δημιουργία συνθηκών διεύρυνσης της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ.
Αν επιτευχθεί η αποκάλυψη των ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΩΝ των 2 γονέων κι η ένωσή τους σε μία νέα ΜΟΝΑΔΑ, που ονομάζεται ανδρόγυνο, τούτο αποτελεί κατ' αναλογία την ένωση ωαρίου - σπερματοζωαρίου, για τη δημιουργία νέας μονάδας, του ζυγωτού.
Η γέννηση τέκνου, αποτελεί κατ' αναλογία, την έναρξη των κυτταρικών διαιρέσεων, που οδηγεί με επανάληψη της ανωτέρω διαδικασίας, στη δημιουργία της ευρύτερης συλλογικότητας του ΑΝΘΡΩΠΟΥ / ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.
Η όλη διαδικασία μπορεί να είναι μηχανική / ασυνείδητη ή συνειδητή, όπου η συνειδητότητα είναι ο καθοριστικός παράγοντας επιτυχίας κι ευδαιμονίας.
Υπό την ανωτέρω έννοια το αρχικό ζυγωτό, οι γονείς, έχει ως σκοπό τη συνειδητή λειτουργία του, μία των οποίων είναι ο πολλαπλασιασμός του, μεταφέροντας όλα τα αναγκαία στοιχεία κι οργανίδια του κυττάρου, στο νέο κύτταρο, που προκύπτει μέσω της διαίρεσης, απ' αυτό και σταδιακά δημιουργεί νέα Οντότητα, το παιδί, ώστε το παιδί να μπορεί να επιτελέσει το δικό του ατομικό έργο εντός της ευρύτερης συλλογικότητας του ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ, την κοινωνίας.
Επομένως έργο των γονέων είναι να εξασφαλίσουν το κατάλληλο περιβάλλον και τα αναγκαία όργανα ώστε το νέο κύτταρο - παιδί, να μπορεί να συνειδητοποιήσει κι επιτελέσει το δικό του ατομικό ρόλο εντός της συλλογικότητας.
Αυτό γίνεται λοιπόν απλά όταν κάθε γονέας, αλλά και οι δύο μαζί των γονέων, αποκτούν τον αναγκαίο βαθμό συνείδησης, ώστε να μπορέσουν να μεταφέρουν στα τέκνα τους, όλα εκείνα τα αναγκαία εφόδια, ώστε αυτόνομα αυτά να επιτελέσουν το δικό τους έργο.
Αυτό αποτελεί από πλευράς των γονέων ζήτημα καθαρά βιωματικό, από πλευράς δε πολιτείας ζήτημα εκπαιδευτικό, όπου η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ - ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ αποκαλύπτεται σε βαθμό ανάλογο προς την Ελευθερία, Υπευθυνότητα , Συνείδηση κι εν γένει Αρετή του Περιβάλλοντος, τόσο των Γονέων όσο και της Κοινωνίας.
Η ορθή επιλογή επαγγέλματος, για ένα παιδί, θα πρέπει να γίνεται υπό τα ανωτέρω κριτήρια, αποκάλυψης των ιδιαιτέρων κλίσεων, ικανοτήτων κι αναγκών του παιδιού και του πώς αυτά διασυνδέονται με τον πλέον αρμονικό τρόπο με τη συλλογικότητα, όπου το παιδί θα ζήσει ως ενήλικας.
Το επάγγελμα υπό την έννοια αυτή αποτελεί το μέσο αποκάλυψης της Προσωπικότητας του ανθρώπου, της Συνειδητής δράσης του εντός του Κόσμου, υπό συνθήκες αυτονομίας, ελευθερίας κι αρετής, ως μήνυμα εκπλήρωσης εκ μέρους του, του ιδιαίτερου ρόλου του εντός της συλλογικότητας, με την οποία κι έτσι εγκαθιδρύει σχέσεις αμοιβαιότητας, που εκφράζονται ως έρωτας, αγάπη και φιλία.
ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΗΣΗ ΚΙ ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ
Ας ξεκινήσουμε με ένα ερώτημα: Τι κάνει την ανθρώπινη ανταλλαγή ιδεών και βιωμάτων τόσο αναγκαία για την ανέλιξη του ανθρώπου; Αποτελεί η ανταλλαγή αυτή μια κοινωνική σύμβαση ή μια αναγκαιότητα;
Ζούμε σ' ένα κόσμο δυισμού, σχετικότητας κι ανθρώπινης υποκειμενικότητας. Η αντικειμενική ΑΛΗΘΕΙΑ διαχέεται στον κόσμο και βιώνεται από καθένα μας μερικά. Λόγω της διαφορετικότητάς μας ο καθένας , αντιπροσωπεύει, έλκει κι απορροφά το μέρος εκείνο της Αλήθειας, που προσεγγίζει και ταιριάζει στην ιδιαίτερη προσωπικότητά του.
Λόγω αυτής της πολλαπλότητας , της φύσης του πολυδιασπασμένου κόσμου, η βίωση μεγαλύτερου μέρους του ΟΛΟΥ, του ΕΝΟΣ, απαιτεί συλλογικότητα, όπου καθένας θα συνεισφέρει το δικό του κομμάτι αλήθειας στο παζλ της ανθρωπότητας.
Η διερεύνηση σε βάθος του θέματος της ημερίδας προϋποθέτει να τεθούν κι απαντηθούν 3 ερωτήματα.
Α. Ποιο είναι το παιδί - υποκείμενο της εκπαίδευσης, η φύση του, ο βαθμός ωριμότητας και συνειδητοποίησής του κι ο σκοπός του τέλος στον κόσμο, ως έμβιο ΟΝ:
Η προσωπικότητα:
Το παιδί είναι ΑΝΘΡΩΠΟΣ, σε πρώιμο στάδιο της εξέλιξής του.
Αυτό σημαίνει ότι δεν έχει αναπτύξει, συνειδητοποιήσει κι αποκαλύψει σε ικανοποιητικό βαθμό τις έμφυτες ικανότητές του, αυτές που χαρακτηρίζουν το συγκεκριμένο άτομο ως ΠΡΟΣΩΠΟ, στοιχείο που οι θρησκείες και παραδόσεις προσεγγίζουν με διαφορετικά ονόματα, από τα οποία αυτό που με εκφράζει καλλίτερα είναι ο όρος ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ, το ΠΡΟΣΩΠΟ κατά την ορθόδοξη θεολογία ή η Συνείδηση.
Ο άνθρωπος έρχεται στον κόσμο με μία θεία κληρονομιά, την οποία μπορούμε να περιγράψουμε ως ψυχή, καρδιά, συνείδηση, προσωπικότητα, ανάλογα με τη γωνία προσέγγισης, το αθάνατο κομμάτι του Είναι του, αυτό το τμήμα της ύπαρξης, που προερχόμενο από το ΤΕΛΕΙΟ είναι έμπλεο τελειότητας, αρετής, αλήθειας κι αγαθού.
Για τους αγνωστικιστές είναι το εσώτερο εκείνο στοιχείο της Ύπαρξής του, που τον καθιστά ικανό να αποκτήσει συνείδηση κι έλεγχο του Εαυτού, προς επιτέλεση του σκοπού της ύπαρξής του.
Το θείο αυτό αποτύπωμα υπάρχει, ζωογονεί τον καθένα μας, αποτελεί το αίτιο της διαφορετικότητας εκάστου μέσα στο πολυδιασπασμένο κόσμο της ύλης, αλλά και της ομοιότητάς μας μακροσκοπικά ως διαφοροποιημένων μονάδων, με παρόμοια όμως βασική λειτουργία κι ευρύτερο σκοπό.
Τη διαφορετικότητα την καταλαβαίνουμε εύκολα πρακτικά βλέποντας τους πολύ διαφορετικούς τρόπους εκδήλωσης ακόμη και των βρεφών.
Το θείο αυτό αποτύπωμα ή η κληρονομιά ικανοτήτων, ανάλογα με την οπτική, υπάρχει μέσα μας όχι για να παραμείνει εκεί, αλλά για να εκδηλωθεί στον κόσμο με τη δράση του ατόμου στη ζωή, μέσα από την οποία ο καθένας από εμάς, αφήνει το δικό του αποτύπωμα στον κόσμο, εξασφαλίζοντας είτε την αιωνιότητα, εντασσόμενος σε μία γραμμή αλληλοδιάδοχων θετικών ενεργειακών βημάτων είτε τη λήθη, όταν αυτή η πολύτιμη προσωπικότητα δεν κατορθώθηκε να αποκαλυφθεί έμπρακτα και να εμπλουτίσει τον Κόσμο με το Φως και το Κάλλος της. Τούτη δε η προσπάθεια αποκάλυψης της προσωπικότητας, δεν αποτελεί δικαίωμα αλλά καθήκον, σύμφωνα με την αρχή της Αμοιβαιότητας. Καθήκον να εκδηλώσουμε το δικό μας μοναδικό ατομικό κομμάτι Σοφίας κι Αρετής, που αποτυπώθηκε στη δική μας Προσωπικότητα, εμπλουτίζοντας μ' αυτό τον συλλογικό αγώνα της Ανθρωπότητας για Συνείδηση κι Ευημερία.
Το παιδί:
Ως παιδί νοούμε τον άνθρωπο στα πρώτα έτη της ιστορικής εξέλιξής του, από τη γέννησή του και για το πρώτα χρόνια της ζωής του, κυρίως με βάση το κριτήριο της σωματικής και νοητικής του ανάπτυξης, εντός των οποίων ολοκληρώνει τη σωματική του διάπλαση κι ανακτά σε ένα ελάχιστο βαθμό τον έλεγχο - τη συνείδηση του ατομικού του οπλοστασίου, που ονομάσαμε ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ, σε όποιο βαθμό αυτό γίνεται εφικτό.
Καταλαβαίνουμε όλοι ότι η ανάκτηση αυτή, η συνειδητοποίηση του Εαυτού κι η αποκάλυψη και δράση στον κόσμο, σύμφωνα με αυτή τη συνείδηση, είναι συνάρτηση δύο βασικών παραγόντων:
Α. Την προσπάθειας, που καταβάλει το κάθε άτομο.
Β. Της καταλυτικής επίδρασης του περιβάλλοντος και των αντιστάσεων κι εμποδίων, που ορθώνει, ιδίως στο πρώιμο παιδικό στάδιο εξέλιξης, όπου το περιβάλλον είναι αυτό που μπορεί και πρέπει να ετεροφωτίσει τον κρυμμένο αυτό θησαυρό του παιδιού, να το παρακινήσει να τον ανακαλύψει, με την εμπιστοσύνη ότι αυτό είναι τοσημαντικότερο αγαθό, που μπορεί ποτέ να αποκτήσει στη ζωή του,δημιουργώντας δηλαδή τις προϋποθέσεις εκείνες που θα βοηθήσουν το παιδί να καταστεί στον κατάλληλο χρόνο Αυτόφωτη Προσωπικότητα.
Στο σημείο αυτό θα μου επιτρέψετε μία διαφοροποίηση της προσέγγισης του όρου ΠΑΙΔΙ, σύμφωνα με τη δική μου αντίληψη.
Εντός του βασικού αυτού πλαισίου περιγραφής του ανθρώπου, η ανάπτυξη του ατόμου αποτελεί μία διαδικασία, που επιτελείται καθοριστικά μεν στα πρώιμα χρόνια, αλλά συνεχίζεται μέχρι τον θάνατό του.
Υπό την έννοια αυτή της διαρκούς εξέλιξης και δυναμικής αποκάλυψης ή αντίστροφα - ανάλογα με τις ορθές ή εσφαλμένες επιλογές - συσκότισης της Προσωπικότητας, Παιδί, υπό την έννοια της μη συνειδητοποίησης ενός ελάχιστου επιπέδου της Προσωπικότητάς του , είναι κι ο σωματικά ενήλικος, αλλά ψυχικά, νοητικά, αλλά κυρίως ΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑΚΑ ανώριμος ενήλικος άνθρωπος.
Η θεωρία του αποκαλούμενου ψυχολόγου της ελπίδας Erik Erikson για τη ψυχοκοινωνική ανάπτυξη περιγράφει το πώς ο άνθρωπος αποκαλύπτει την προσωπικότητά του, εξελισσόμενος και σε διαρκή αλληλεπίδραση με το περιβάλλον του κι ιδίως τις ευρύτερες συλλογικότητες, καθ' όλη τη διάρκεια της ζωής του.
Είναι τεράστια η σημασία του περιβάλλοντος στη διαμόρφωση του ανθρώπου, που αναδεικνύει το ρόλο όλων, αλλά και τη συνυπευθυνότητά μας στη διαμόρφωση των κατάλληλων συνθηκών, όχι μόνο για την αποκάλυψη των θετικών ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΩΝ του εαυτού μας ή των οικείων μας , αλλά και των λοιπών συνανθρώπων μας, που επηρεάζουμε άμεσα ή έμμεσα.
Η τεράστια σημασία δηλαδή της ΑΜΟΙΒΑΙΟΤΗΤΑΣ στις ανθρώπινες σχέσεις, εκεί όπου εντάσσονται όλες οι σχέσης συλλογικότητας, η οικογένεια, οι οργανώσεις, τα κράτη κι οι θεσμοί τους, ο βασικότερος των οποίων είναι η ΠΑΙΔΕΙΑ.
Β. Τι σημαίνει «επάγγελμα»:
Η καταπληκτική Ελληνική γλώσσα, ως μοναδική πρωτογενής νοηματική γλώσσα του κόσμου, όπου οι σύνθετες λέξεις της αποδίδουν με μοναδική ακρίβεια το εσώτερο νόημα των λέξεών της, μας βοηθά να αποκαλύψουμε τον κρυμμένο κι εδώ θησαυρό.
Ως επάγγελμα οι αρχαίοι μας πρόγονοι δεν εννοούσαν τη βιοποριστική εργασία.
Επάγγελμα = επί- άγγελμα
Το επάγγελμα πριν από μέσο βιοπορισμού, αποτελεί μία υπόσχεση, ένα άγγελμα, δηλαδή ένα μήνυμα του ατόμου, αλλά προς ποιόν; Προς την κοινωνία εντός της οποίας γεννήθηκε ως το προκύπτον 3ο μέλος, εκ του ζεύγους των γεννητόρων του.
Ένα άγγελμα, ένα μήνυμα όμωςΕΠΙ, δηλαδή με σκοπό και ποιόν σκοπό;
Αυτόν της λειτουργίας του ΑΤΟΜΟΥ, του ΠΡΟΣΩΠΟΥ, που θα προάγει την αρμονική λειτουργία του εντός της κοινωνίας, την κάλυψη των αναγκών του ιδίου αλλά και του συνόλου και την προώθηση και των δύο προς επιτέλεση του σκοπού ύπαρξής τους.
Το άτομο, εκεί μπορεί να είναι αποτελεσματικότερο, όπου βρίσκει έδαφος να εκδηλώσει στο μέγιστο βαθμό την προσωπικότητά του, απαλλαγμένη από τις επικαθήσεις και τα προσκόμματα του περιβάλλοντος.
Ο Πλάτωνας κι ουσιαστικά ο Σωκράτης το αναπτύσσει στην Πολιτεία του, κατά τη διάκριση των φύσεων των πολιτών, ανάλογα όχι με την καταγωγή τους, αλλά με τα χαρίσματά τους, στις 3 τάξεις των δημιουργών, επίκουρων - φυλάκων και αρχόντων - φιλοσόφων.
Αν δεχθούμε την αξιωματική παραδοχή ότι έκαστος διαθέτει μία δομημένη προσωπικότητα, μοναδική κι ανεπανάληπτη, τότε το ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ αυτής είναι το μέσο βιοπορισμού, δια του οποίου το άτομο μεταφέρει στην κοινωνία και το ιδιαίτερο μήνυμα της μοναδικής του προσωπικότητας,ένα μήνυμα, το οποίο όσο αποκαλύπτεται το αγαθό πρόσωπο της προσωπικότητας, μεταφέρει δονήσεις χαράς, αρετής, ενότητας και αληθούς νοήματος στις ζωές των ανθρώπων.
Γ. Ποια η σχέση γονέων - παιδιών και πώς όλα τα ανωτέρω συνδέονται με την ιδέα της ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑΣ;
Η «ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ» αποτελεί μία σύλληψη, μία ιδέα πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης, η οποία στηρίζει τις αρχές της, στις αναλογίες που προσφέρει η λειτουργία του ανθρώπινου οργανισμού, όπου κάθε κύτταρο κι όργανο αυτού, καλείται να «συνειδητοποιηθεί», ήτοι να επιτελέσει τον ατομικό σκοπό του, εντασσόμενο μέσα στο σύνολο και συνεργαζόμενο αρμονικά, για την επίτευξη του ευρύτερου σκοπού.
Υπό αυτή την έννοια οι άνθρωποι αποτελούν κατ' αναλογία τα κύτταρα του οργανισμού, συνδεόμενα μεταξύ τους για τη δημιουργία συλλογικοτήτων, τοπικές κοινωνίες, ενώσεις, πολιτείες, έθνη, φυλές, την ανθρωπότητα, κατ' αναλογία των οργάνων του σώματος.
Κάθε ενότητα κι ένα διαφορετικό επίπεδο συλλογικότητας και συνείδησης.
Στην ιδανική κοινωνία δεν νοείται να συγκρούονται άνθρωποι ή συλλογικότητες μεταξύ τους. Αν αυτό συμβαίνει, συμβαίνει κατ' ανάγκη λόγω της δράσης διαλυτικών παραγόντων, μορφών κοινωνικής ασθένειας, που πηγάζουν κυρίως από την Σωκρατική ασυνειδησία - ουδείς εκών κακός.
Η ασυνειδησία ατόμων / κυττάρων και συλλογικοτήτων / οργάνων καθορίζει και το βαθμό εντροπίας εντός του συστήματος, που ονομάζεται άνθρωπος , κοινωνία κλπ , εντός της οποίας αναπτύσσεται η προσωπικότητα, μέρος της οποίας κι αποτελεί.
Υπό αυτήν την έννοια οι δύο γονείς, φορείς της δυαδικότητας, που οδηγεί και γεννά την Ενότητα του ζεύγους, γεννώντας τέκνα, διευρύνουν την πολλαπλότητα, δημιουργώντας συνθήκες μεγαλύτερης ενότητας/συλλογικότητας, υπό την έννοια της δημιουργία συνθηκών διεύρυνσης της ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ.
Αν επιτευχθεί η αποκάλυψη των ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΩΝ των 2 γονέων κι η ένωσή τους σε μία νέα ΜΟΝΑΔΑ, που ονομάζεται ανδρόγυνο, τούτο αποτελεί κατ' αναλογία την ένωση ωαρίου - σπερματοζωαρίου, για τη δημιουργία νέας μονάδας, του ζυγωτού.
Η γέννηση τέκνου, αποτελεί κατ' αναλογία, την έναρξη των κυτταρικών διαιρέσεων, που οδηγεί με επανάληψη της ανωτέρω διαδικασίας, στη δημιουργία της ευρύτερης συλλογικότητας του ΑΝΘΡΩΠΟΥ / ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ.
Η όλη διαδικασία μπορεί να είναι μηχανική / ασυνείδητη ή συνειδητή, όπου η συνειδητότητα είναι ο καθοριστικός παράγοντας επιτυχίας κι ευδαιμονίας.
Υπό την ανωτέρω έννοια το αρχικό ζυγωτό, οι γονείς, έχει ως σκοπό τη συνειδητή λειτουργία του, μία των οποίων είναι ο πολλαπλασιασμός του, μεταφέροντας όλα τα αναγκαία στοιχεία κι οργανίδια του κυττάρου, στο νέο κύτταρο, που προκύπτει μέσω της διαίρεσης, απ' αυτό και σταδιακά δημιουργεί νέα Οντότητα, το παιδί, ώστε το παιδί να μπορεί να επιτελέσει το δικό του ατομικό έργο εντός της ευρύτερης συλλογικότητας του ΟΡΓΑΝΙΣΜΟΥ, την κοινωνίας.
Επομένως έργο των γονέων είναι να εξασφαλίσουν το κατάλληλο περιβάλλον και τα αναγκαία όργανα ώστε το νέο κύτταρο - παιδί, να μπορεί να συνειδητοποιήσει κι επιτελέσει το δικό του ατομικό ρόλο εντός της συλλογικότητας.
Αυτό γίνεται λοιπόν απλά όταν κάθε γονέας, αλλά και οι δύο μαζί των γονέων, αποκτούν τον αναγκαίο βαθμό συνείδησης, ώστε να μπορέσουν να μεταφέρουν στα τέκνα τους, όλα εκείνα τα αναγκαία εφόδια, ώστε αυτόνομα αυτά να επιτελέσουν το δικό τους έργο.
Αυτό αποτελεί από πλευράς των γονέων ζήτημα καθαρά βιωματικό, από πλευράς δε πολιτείας ζήτημα εκπαιδευτικό, όπου η ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑ - ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ αποκαλύπτεται σε βαθμό ανάλογο προς την Ελευθερία, Υπευθυνότητα , Συνείδηση κι εν γένει Αρετή του Περιβάλλοντος, τόσο των Γονέων όσο και της Κοινωνίας.
Η ορθή επιλογή επαγγέλματος, για ένα παιδί, θα πρέπει να γίνεται υπό τα ανωτέρω κριτήρια, αποκάλυψης των ιδιαιτέρων κλίσεων, ικανοτήτων κι αναγκών του παιδιού και του πώς αυτά διασυνδέονται με τον πλέον αρμονικό τρόπο με τη συλλογικότητα, όπου το παιδί θα ζήσει ως ενήλικας.
Το επάγγελμα υπό την έννοια αυτή αποτελεί το μέσο αποκάλυψης της Προσωπικότητας του ανθρώπου, της Συνειδητής δράσης του εντός του Κόσμου, υπό συνθήκες αυτονομίας, ελευθερίας κι αρετής, ως μήνυμα εκπλήρωσης εκ μέρους του, του ιδιαίτερου ρόλου του εντός της συλλογικότητας, με την οποία κι έτσι εγκαθιδρύει σχέσεις αμοιβαιότητας, που εκφράζονται ως έρωτας, αγάπη και φιλία.
Τρίτη 27 Μαΐου 2014
Προειδοποίηση για έγκαιρη υποβολή του Ε9 από το ΥΠΟΙΚ
Διορία είναι η 30ή Μαΐου.
Σάββατο 24 Μαΐου 2014
Ως μία τελευταία συμβολή στους υποψηφίους φίλους μου, ζητώ την ψήφο των δικών μου φίλων, για λογαριασμό τους.
Για την Ραφήνα - Πικέρμι προτιμείστε τη Συμμαχία Δημιουργία του Θανάση Αδαμόπουλου.
Για την Ευρωβουλή τους υποψηφίους Ευρωβουλευτές των ΑΝΕΛ, Δημήτρη Καμμένο και Γεωργία Στεφανάκη.
Ως άτομα με προσωπικότητα, δυναμικά και με γνώσεις, είναι βέβαιο ότι δεν θα σας απογοητεύσουν.
Πέμπτη 22 Μαΐου 2014
Τι αλλάζει στους κανόνες για το ηλεκτρονικό εμπόριο
Σύμφωνα με το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών, άλλαξε το θεσμικό πλαίσιο των εταιρειών που ασκούν ηλεκτρονικό και εξ αποστάσεως εμπόριο με το νόμο 4242/14 (ΦΕΚ 50 Α/28-02-2014), με αποτέλεσμα να καταργηθεί η καταχώρισή των εταιρειών αυτών στο ειδικό μητρώο που τηρούνταν στο υπουργείο Ανάπτυξης.
Η ανωτέρω καταχώριση αποτελούσε απαραίτητη προϋπόθεση για τη θεώρηση των αναγκαίων φορολογικών βιβλίων και στοιχείων από την αρμόδια δημόσια οικονομική υπηρεσία και αποδεικνύονταν με βεβαίωση που χορηγείται από την αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου Ανάπτυξης.
Ο νόμος πλέον ορίζει ότι: «Κάθε προμηθευτής, ο οποίος προτίθεται να συνάπτει με τους καταναλωτές συμβάσεις από απόσταση αγαθών και υπηρεσιών, υποχρεούται να ζητήσει την καταχώρισή του στο Γενικό Εμπορικό Μητρώο (Γ.Ε.ΜΗ.) σύμφωνα με το άρθρο 1 του ν. 3419/2005 - Γενικό Εμπορικό Μητρώο (Γ.Ε.ΜΗ.) και Εκσυγχρονισμός της Επιμελητηριακής Νομοθεσίας».
Ως εκ τούτου καμία πράξη δεν μπορούν να κάνουν οι εταιρείες αυτές αν πρώτα δεν εγγραφούν στο ΓΕΜΗ. Προϋπόθεση όμως της εγγραφής αυτής είναι η προηγούμενη εγγραφή στο Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθήνας για τους επαγγελματίες της Αθήνας ή σε επιμελητήριο επιλογής τους ή της περιοχής τους.
Διαβάστε περισσότερα στο www.newmoney.gr.
Τρίτη 20 Μαΐου 2014
Ποτέ ξανά! Μια υπόσχεση των Ελλήνων Βατραχανθρώπων, Αλεξιπτωτιστών, Πεζοναυτών και Καταδρομέων!
.jpg)
Μον. Πρ. Χανίων: Δικαστική προστασία της ακίνητης περιουσίας και χωρίς την καταβολή του ΕΝΦΙΑ
Oι δικαστές έκριναν πως η εν λόγω διάταξη είναι αντίθετη προς το Σύνταγμα και τις διεθνείς συνθήκες
19/05/2014 12:34
Το Μονομελές Πρωτοδικείο Χανίων με την υπ’ αριθμόν 210/2014 απόφασή του, έκρινε αντισυνταγματική τη νομοθετική διάταξη για τον Ενιαίο Φόρο Ιδιοκτησίας Ακινήτων.
Η εν λόγω ρύθμιση, απαγορεύει στους ιδιοκτήτες να προχωρήσουν σε οποιαδήποτε δίκη για προστασία της ακίνητης περιουσίας τους, εάν δεν προσκομίσουν προηγουμένως πιστοποιητικά ότι έχουν πληρώσει ή έχουν απαλλαγεί από τον ΕΝΦΙΑ (Ενιαίος Φόρος Ιδιοκτησίας Ακινήτων) και τυχόν προηγούμενες αντίστοιχες φορολογίες (ΦΑΠ).
Συγκεκριμένα, οι δικαστές έκριναν πως η εν λόγω διάταξη είναι αντίθετη προς το Σύνταγμα και τις διεθνείς συνθήκες, αφού προκειμένου το κράτος να εισπράξει, αφήνει τον ιδιοκτήτη δικαστικά απροστάτευτο απέναντι σε οποιαδήποτε αυθαιρεσία σε βάρος της ακίνητης περιουσίας του, όπως τον κίνδυνο καταπάτησης.
Δευτέρα 19 Μαΐου 2014
Πέμπτη 15 Μαΐου 2014
Η Απόφαση σταθμός του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου για τους δανειολήπτες Ελβετικού Φράγκου
ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ (τέταρτο τμήμα)
της 30ής Απριλίου 2014 (*)
«Οδηγία 93/13/ΕΟΚ – Καταχρηστική ρήτρα σε συμβάσεις συναφθείσες μεταξύ επαγγελματία και καταναλωτή – Άρθρα 4, παράγραφος 2, και 6, παράγραφος 1 – Εκτίμηση του καταχρηστικού χαρακτήρα συμβατικών ρητρών – Εξαίρεση ρητρών σχετικών με το κύριο αντικείμενο της συμβάσεως και το ανάλογο ή μη μεταξύ της τιμής και της αμοιβής εφόσον είναι διατυπωμένες κατά τρόπο σαφή και κατανοητό – Συμβάσεις καταναλωτικού δανείου συνομολογηθείσες σε ξένο νόμισμα – Ρήτρες σχετικά με συναλλαγματικές ισοτιμίες – Διαφορά μεταξύ της τιμής αγοράς, εφαρμοστέας κατά τoν χρόνο αποδεσμεύσεως του δανείου, και της τιμής πωλήσεως, εφαρμοστέας κατά τον χρόνο αποδόσεώς του – Εξουσίες του εθνικού δικαστή υφισταμένης συμβατικής ρήτρας η οποία χαρακτηρίζεται “καταχρηστική” –
Δευτέρα 12 Μαΐου 2014
90 εκατομμύρια ευρώ κοστολόγησαν την εισβολή στην Κύπρο!
Αναρτήθηκε από τον/την onpolitika στο Μαΐου 12, 2014
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)